Ja, mir Heiner schwäddse jo guud Franzeesisch, do waaß-mer aach, wos „Pot-Schamber“ haaßd: neemlisch Pißdibbsche. Doch des Word „Dschägg-Pot“ dess kimmd aus Amerika unn hodd-enn daitsche Ursprung. Ja, enn daitsche Eiwanderer namens Hans Topf, der hodd dord in Arizona im Spielkasino so viel Geld gewunne, dass-er sisch wäje-de Gefahr um Laib unn Lääwe selbsd-e neij Idendidääd gäwwe hodd. Desdewäje hodd-er sein daitsche Nome graad ins Englische iwwerseddsd.
Aus Hans iss so „Dschägg“ (Jack) unn aus Topf iss-de „Pot“ geworrn. Isch fer mein Daal bin jo nur so-enn Ab-unn-zu-Loddo-Spieler unn blädder heggsdens zeehje Euro hiie. Wäje dem hohe „Dschägg-Pot“ wärr isch jeddsd awwer mein Eusadds verdobble. Ei, verdebbeld noch emol, misch driffd doch sunsd alles. Warum soll isch dann net aach emol im Loddo gewinne? Wo doch im Sepdember in unsre Heinerstadt die meisde Festscher gefeijert wärrn. Do gehd ess Schlooch uff Schlooch. Siedlerkerb unn Woifest unn denaach Watzekerb glei gefolschd vun-de Labbingskerb. Fer all die viel Feijerei deeht-so-enn Loddogewinn graad räschd kumme.
Waenn isch jeddsd uffs Woifest mach, do will isch ned nur-e-schee Scheppsche Woi drinke, naa, do will isch aach mid deene Woikeenischinne unn die junge Woiprinzessinne aus-de Palz, vun-de Bärschstrooß unn aach vun Rhoihesse zuprosde unn mid deene-e bißje schäägern.
Deene erzäähl isch dann aach, dass mir Heiner schon vor iwwer finfhunnerd Joahr Woibärsche in unsre Stadt gehabd hadde. Mer kann-ess kaum glaawe, awwer im Middelalder, do iss bei grooße Festlischkeide in-de landgräflische Residenz sogoar aus unserm Maggdbrunne-de Woi gesprudeld. Der weiße unn aach der roode Woi, der do aus de Brunnereehrscher gelaafe iss, der woar bestimmd aus Bessunger Laache. In friehjere Joahrn iss hauptsäschlisch in Bessunge Woi oohgebaut worrn. Dord gibd’s dessdewäje noch Strooßenoome, wie „Im Wingert“ odder „Woibärschstrooß“.
E vorzieschlisch Woilaach kennd sellemols-de „Bessunger Labbingssprung“ gewääse soi. Ob-mer domols schun-e Woikeenischin gekreent hodd? Nadierlisch woar der Woi mid unserm heidische Reewesafd ned vergleischbar. Wann isch jeddsd am Woifest so-e poar Gläsjer genisslisch schlierfe duuh, do verdreeh isch die Aache unn maan graad, dass-mer-e Engelsche uff die Zung gebrunseld hodd. Wie haaßd’s doch so schee: Wer nischd liebd Woi, Weib unn Gesang, der spoard sei Geld odder bleibd-enn Däbb sei Lääwe lang. Unn-enn Däbb will isch net bleiwe. Als dann: Guude, bis uff-em Woifest!
Merken
|





































