|
|
||||||||||||
Aach am Karfreidooch haww isch noch kaan Zaahnstocher gebrauchd. Spinat unn Ochseaache iss doo neemlisch unser dradizjonell Ässe. Unn dess Ochseaach iss kaa Aach vun eme Rindvieh; dess iss vom Hinkel. Wer’s net waaß, e Ochseaach iss neemlisch e ganz aafach unn ordinäär Spieschelei.
Endlisch gibd’s bei uns widder Worschd unn Flaasch. Isch freij misch schun uff deen scheene Rinderbraade mid eme feine Seesje am Osdersunndooch. Heehr, seid Aschermiddwoch bis zum Osdersamsdooch haww-isch misch jo zerigggehalde. Kaa Flaasch, kaa Biersche, kaa Woische! Nur mid Kardoffel mid Schmierkees, mid Gemiiesepladde, mid Salaade unn mid Kääsehäppscher haww isch misch am Lääwe erhalde.
Die Fasdezeid geehd jo zerigg uff unsern Herrgott, uff de Jesus, der verzisch Dooch sisch in-de Wiiesde uffgehalde hodd, um so allerlei Versuchunge widdersteehn ze kenne. Wann mer die verzisch Dooch Fasdezeid jo ganz genau nimmd, do hädd mer sisch jo am leddsde Palmsunndooch schon enn Brogge Flaasch unn enn Schobbe Woi genne kenne. Am Palmsunndoch woorn neemlisch die verzisch Dooch schon erum.
So, unn jeddsd winsch isch eisch, dass ihr wissd, wo ihr die Eijer hiieleeje missd, damid die klaane Kroddse ihrn Spass beim Osdereijersuche hawwe. Uff kaan Fall soll ess eisch jeddsd an Osdern so ergehn, wie ess bei mir als Buub manschmol de Fall woar. Mid dem Spruch „Gäll, du waaßd widder ned, wo de die Ei hieleeje sollsd!“ hodd misch friehjer mei Mudder immer widder uff Trabb gebrachd, wann isch uuhschlissisch woar unn ohne Elaan rumgehängt hab. Frohe Osdern, dess winschd eisch de Riwwelmaddhes.

Merken
|





































